“Sevmek, acının ta kendisidir; ruh, yalnızca tutkuyla tamamlanır.”  Nietzsche

Sevgi…

Her gün hep var. Her anımızda soluklarımıza  kadar var. Kaçamazsın.

O, ruhun boşluğunu dolduran bir melodi; yükselir, düşer, çoğalır.

Acının ortasında bile insan sever. Çünkü ruh, ateş olmadan parlamaz.

Sarılmak…

Sadece dokunmak değil, yüreği sarsan bir fırtına.

Sevgi, ölçüsüz, sınırsız; yaraları iyileştirir, şiirlere ve şarkılara hayat verir.

Benim penceremde sevgi yemyeşil; bazen gökyüzü, bazen engin bir deniz.

Onsuz nefes almak imkânsızdır.

İçimde arsız bir çocuk var: bitmeyen, yorulmayan bir sevgiyle yaşayan.

Hesapsız severim; iliklerime, kemiklerime kadar.

Gereksiz yere harcasam da pişman olmam.

Severim: deli gibi. İnsan gibi. Kendim gibi.

Sevginin terazisi yoktur.

Sınırsızdır; gün doğumundan gün batımına kadar.

Ve nefesimin son zerresine dek sürecektir.

Varım,

Öyleyse,

Seviyorum.

Kıymet Şahin